Παρίσειος Λόγος: άφθορος, αρυτίδωτος, αγέραστος…

«Τι είναι όλα αυτά; αναρωτήθηκε και πάλι.  Η ζωή μου, είπε. Η γραμμή της ζωής μου. Και δίπλα μου οι άλλες γραμμές. Γραμμές και γραμμές. Οι ζωές των άλλων. Δίπλα από τη δικιά μας. Περνάνε ξυστά ή τέμνονται κι ενώνονται μαζί μας. Οι ζωές όλων μας. Το πιο γλυκό που έχουμε, ο θησαυρός που μας έτυχε. Όμορφος θησαυρός, σωστό χρυσάφι. Θα το φάει κι αυτό η σκουριά του χρόνου. Θα το οξειδώσει το ανεκτίμητο χρυσάφι.»

Λόγος [προφορικός ή γραπτός] μετρημένος και γεωμετρημένος, κάθε λέξη απέριττα σημαίνουσα και σημαινόμενη, μια εκπλήσσουσα (από τον ίδιο την έμαθα) ηχόμορφη σειρά λέξεων, δίχως φτιασίδια, αλλά βγαλμένες από οποιαδήποτε γραφή του [αρχαίου] παρελθόντος ή του παρόντος… Κάθε παράγραφος ένας ύμνος στην επικοινωνία…

Έδινε την εικόνα ενός σοφού 70άρη, ενός λόγιου 60άρη, ενός ακούραστου 50άρη, ενός ιδεοφόρου 40άρη, κατέχοντας άριστα τη γλωσσική γνώση τουλάχιστον 2500 χρόνων…

Parisis

Δάσκαλος, Καθηγητής, Φιλόλογος, Συγγραφέας, Επιμορφωτής, Μέντορας, Φίλος…

Είχε απόλυτη επίγνωση για το πότε έπρεπε να είναι υπερήφανος για το έργο του… Και ήταν πολλές φορές! Ποτέ όμως δεν το έδειχνε και δεν το διατυμπάνιζε δημοσίως, αλλά μόνο κάποιες φορές το εκμυστηρευόταν στους φίλους του! Ειδικά για τα εκπαιδευτικά φυλλάδια που είχε εκπονήσει… αλλά και τις ομιλίες που έδινε χωρίς να διαβάζει τα χειρόγραφά του…

ΗΤΑΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ!

Και αυτό δεν είναι η υπερβολή ενός φίλου για τον φίλο που χάνει, ούτε η, συνηθισμένη σε τέτοιες περιστάσεις, ακαδημαϊκή υπερβολή ενός συναδέλφου για έναν ομολογουμένως κορυφαίο συνάδελφό του, που εγκαταλείπει την αέναη μάχη της κοσμικής ζωής! Θα ήθελα πολύ να τον ρωτήσω [όπως συνεχώς το έκανα τα τελευταία χρόνια]… «Κύριε Παρίση ψάχνω μια λέξη που να σημαίνει ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ, αλλά με μεγαλύτερη ένταση, με περισσότερη πραγματική υπερβολή. αυτός είστε!» Είμαι σίγουρος ότι θα την έβρισκε αμέσως…

Ό,τι κι αν τον ρωτούσες σου απαντούσε, και σε άφηνε άφωνο με την αμεσότητα, με τη μνήμη, αλλά και τη βαθιά γνώση, με την οποία το ανακαλούσε, είτε ήταν γλωσσικό, είτε ήταν ιστορικό ζήτημα. Από την ορθογραφία ή ετυμολογία μιας λέξης μέχρι την ανάλυση κάθε [νέο ή αρχαιο-ελληνικού] γλωσσικού φαινομένου ή ιστορικού γεγονότος. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που σου έλεγε «θα το δω και θα σου πω…», μετά από λίγη ώρα χτυπούσε το τηλέφωνο ή έπαιρνες με email την απάντηση!  Είχε μια τεράστια βιβλιοθήκη, διάβαζε και έγραφε ασταμάτητα…

ΗΤΑΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ!

Πολύ σπάνια αφήνω βιογραφικά στοιχεία ή πιο «προσωπικά δεδομένα» στα ψηφιακά διαδικτυακά μου αποτυπώματα… Το «post» αυτό όμως, δεν θα μπορούσε να μην ανήκει στην εξαίρεση αυτή.

Είχα την τύχει τα τελευταία χρόνια, με αφορμή τον κοινό μας επαγγελματικό χώρο [στα Εκπαιδευτήρια Δούκα, Φιλόλογος και Πληροφορικός, με κοινές αλλά και συμπληρωματικές αναζητήσεις και έγνοιες] να γνωριστούμε πολύ καλύτερα και να γίνουμε πολύ καλοί φίλοι… Κάθε βδομάδα σχεδόν, στο γραφείο του στο Σχολείο, βλεπόμασταν ένα εικοσάλεπτο – μισάωρο [ένας άγραφος κώδικας επικοινωνίας και ανταλλαγής επί παντός επιστητού], πέρα από τις άλλες, εκτός σχολείου. Ήταν η δική μου όαση μέσα στην ατέλειωτη σειρά υποχρεώσεων. Η συνομιλία μαζί του λειτουργούσε σχεδόν σαν διαλογισμός, δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω χωρίς να είμαι πλουσιότερος σε λέξεις, νοήματα, συναισθήματα. Ήταν πάντα τυπικός 8.00-2.00 σχολείο, μετά σπίτι-φαγητό [με 2ωρη ξεκούραση] και μετά εργασία μέχρι αργά το ξημέρωμα. Κοιμόταν ελάχιστες ώρες, απορούσα πώς άντεχε. Ήταν ένας ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΑΤΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ…

Θα μπορούσα να διηγηθώ πολλές ανέκδοτες ιστορίες με τον φίλο μου, τον κύριο Παρίση (πάντα έτσι τον έλεγα, πάντα στον πληθυντικό του μίλαγα και τι σύμπτωση, μας ένωνε και η κοινή μας αγάπη για το Παρίσι). Σε κάθε project (μικρό ή μεγάλο) τον συμβουλευόμουνα πάντα, για οτιδήποτε σχετιζόταν με τον Λόγο (κάτι το οποίο συνειδητοποίησα γράφοντας τις γραμμές αυτές)!

Ο τελευταίος Ιούλης του, είχε μόνο 26 μέρες. Ανταλλάξαμε τέσσερα emails. ανάμεσα στα οποία και δύο με δικά του παλιά κείμενα: «Ποίηση και Μουσική» – «Το παλιό κρασί της ποίησης«. Θα επέστρεφε από την Ικαρία, είχαμε πει να συναντηθούμε στις 30 του μήνα, ακριβώς πριν συνεχίσει για τη Σκιάθο. Το ταξίδι του άλλαξε προορισμό…

Αχ κύριε Παρίση, μακάρι μια μαγική δύναμη να μπορούσε να σας ξαναγυρίσει πίσω και να συνεχίζαμε μαζί όλα αυτά τα ταξίδια στον μαγικό κόσμο της γλώσσας, ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΕΣΕΙΣ μπορούσατε με αυτόν τον υπέροχο τρόπο σας, να μας αφυπνίζετε και να μας εκπλήσσετε…

Ένα αδιανόητα δυσαναπλήρωτο κενό, που θα με ακολουθεί αδυσώπητα, σε όσα επόμενα χρόνια ζωής μου απομένουν…

«Κανένας ολόγυρα. Βούλιαζαν όλα μέσα σε βαθιά σιωπή. Οι αιώνες, ο ένας πάνω στον άλλο, χόρταιναν γαλήνη και βαθύ ύπνο. Αμίλητες οι πέτρες, οι μεγάλοι ογκόλιθοι στην πύλη των λεόντων. Εκτός αν ήξερες τη γλώσσα τους, να ανοίξεις διάλογο μαζί τους, να ακούσεις κλαγγές από όπλα, κραυγές από φόνους, να δεις χυμένο αίμα και αμαρτίες ανθρώπων.»

ΓΚ – 27/7/2016

ΥΓ1: Το πρώτο και το τελευταίο απόσπασμα είναι από το βιβλίο του «Όλα τα τρώει η σκουριά» (Mementum, 2015).

ΥΓ2: Το βιβλίο «Ψηφιακές Ερευνητικές Εργασίες», που είχαμε γράψει μαζί και τμήματά του είτε είχαν δημοσιευτεί στο ιστολόγιο αυτό, είτε είχαν χρησιμοποιηθεί σε διάφορα projects, το δημοσιεύουμε ολοκληρωμένο, στη μνήμη του.

ΥΓ3: «Οι γραφές μιας τετραετίας: 2011-2015», που είχε γράψει ο κύριος Παρίσης στο ιστολόγιο αυτό, συγκεντρώθηκαν σε μία έκδοση 68 σελίδων (πριν από 10 μήνες)…

ΥΓ4: Δεν ξέρω πραγματικά τι θα γίνει με το ιστολόγιο αυτό, αφού κάθε μήνα ή δίμηνο είχε τον δικό του Λόγο, με τη γλαφυρή κριτική του ματιά…

ΥΓ5: Δεν είχα ποτέ ρωτήσει την ηλικία του, διότι ήμουν βέβαιος ότι δεν είχε καν φτάσει τα 70, και μόλις σήμερα έμαθα ότι ήταν 81 ετών!!!

ΥΓ6: Η πρώτη αναφορά για την ξαφνική είδηση της εκδημίας του.

ΥΓ7: Θα τολμήσω εδώ, σίγουρα χωρίς να «παραβαίνω» τις επιθυμίες του, να επικολλήσω τις «Λίγες γραμμές τιμής και μνήμης για τον εκδημήσαντα Ιωάννη Φ. Δούκα» (ένα μάλλον αδημοσίευτο κείμενο που μου είχε εμπιστευτεί στις 16/3/2016 και σίγουρα εκφράζει τις σκέψεις του για τις εκδημίες σημαινόντων προσώπων, όπως άλλωστε ήταν ο ίδιος):

Αχ, η γλυκύτητα της ζωής, το όμορφο λάμπον φως, γιατί  να γέρνει, κάποια γκρίζα στιγμή; Γιατί να γίνεται ξαφνικά η λάμπουσα ζωή μια καμπύλη, μια κατιούσα γραμμή, και όλα να καταλήγουν στο αττικό χώμα;

Ζητάμε μια έκπτωση από τη θνητή μας μοίρα. Μια εξαίρεση και μια διαφυγή απ’ τη θνητότητά μας. Όχι για μας. Μόνο για τους εκλεκτούς της ζωής, για τα σημαίνοντα πρόσωπα, όπως ο εκδημήσας Ιωάννης Φ. Δούκας. Ο αναλώσας τη ζωή, για να λάμψει,  στις καρδιές των μαθητών του, το φως της ελληνικής παιδείας.

Ζητάμε να μείνει ζωντανή η μνήμη του για πάντα. Μια άφθορη, αρυτίδωτη και αγέραστη διάρκεια. Να ευφραίνει, μια γλυκιά παραμυθία, όλους εμάς, που ξέρουμε τη σκληρή νομοτέλεια της ζωής: υπάρχω σημαίνει ζω διαρκώς μέσα στη φθορά.

Όμως, ο εκλιπών Ιωάννης Φ. Δούκας, ο εκλεκτός της αληθινής Εκπαίδευσης, ήξερε, κατά τη φράση του ποιητή, να κάνει άλμα πιο γρήγορο απ΄  τη φθορά.

Γι’ αυτό και μένει μια ζωντανή διάρκεια στο πλευρό μας. Να μας φωτίζει και να μας δείχνει το σωστό δρόμο στη συνέχεια του έργου του.

Save

Save

Save

Save

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s