«Όλα τα τρώει η σκουριά» [26-07-2016]

Ήταν πριν 1 ακριβώς χρόνο… [26 Ιουλίου 2017] σχεδόν αλώβητος από τη σκουριά του χρόνου, άφθορος, αρυτίδωτος, αγέραστος, με σκέψη γεωμετρημένη και πολυκύμαντη, καρδιά λάμπουσα και μεταξένια, σώμα ακούραστο και παραγωγικό, ψυχή εκπλήσσουσα…

Όμως, όλα τα τρώει η σκουριά

Όλα τα τρώει η σκουριά. Ο χρόνος κατεβάζει πολύ χώμα, όλα τα σκεπάζει όλα σβήνουν κάτω από τη λάσπη και τις πολλές προσχώσεις.  Χάνονται ονόματα και ονόματα. Ξέρει κανείς ποιοι είναι αυτοί που χάθηκαν πάνω στα βουνά; Τότε στα άγρια χρόνια, που ο ένας σκότωνε τον άλλο. Πνίγηκαν στο αίμα και στη σκόνη, μέσα στη σφαγή. Έγιναν μια φτενή γραμμούλα στην άκρη τις ιστορίας.

 Παρόλο που όλα υπόκεινται στην εξουσία του αμείλικτου χρόνου, όλα δοκιμάζονται και στο τέλος οξειδώνονται…

Ολόγυρα κοιμούνται οι μεγάλες πέτρες, τυλιγμένες στη σκουριά του χρόνου. Χρόνια  τώρα, αιώνες ολόκληρους, αυτό το αβάσταχτο βάρος της σκουριάς τις λιώνει λίγο λίγο… Ο χρόνος είναι ο μέγας εχθρός γιατί μας καταντάει ένα τίποτα μια τοσηδά φτενή σκιά.

 Αλλά το έργο του, υπέροχη κληρονομιά, απόσταγμα σοφίας και ανθρωπιάς, δεν θα το φάει η σκουριά του χρόνου

Λοιπόν, εγώ το ξέρω πολύ καλά: απ΄το ποτάμι της φθοράς  που, όπως λες, όλα τα σαρώνει, κάτι γλιτώνει, κάτι μένει όρθιο, αυτό είναι που πάει ένα βήμα πιο μπροστά τη ζωή μας.

Το έργο του κρέμεται από εύθραυστα νήματα, καθώς συμπλέκονται η πραγματικότητα με τη φαντασία…

Η θάλασσα παιχνίδιζε χρώματα. Κυριαρχούσε το γαλαζωπό, με μιαν απόχρωση οινοπνεύματος, λίγο πιο ανοιχτό. Την έβλεπες αρυτίδωτη μ’ ένα σχεδόν άηχο σβήσιμο στην ακρογιαλιά… Ολόγυρα ο τόπος πιάστηκε αγκαλιά με λέξεις κομμένες από ποιήματα. Χόρευαν πάνω στην άμμο. Είδα εγώ τα πέλματά τους.

ΟΜΩΣ… Δίπλα στο όνομα «Νικήτας», στην αρχή του (πριν από 82 χρόνια), χαράχτηκε πλέον για πάντα ένα τέλος (πριν από 1 χρόνο). Χάθηκε για πάντα… Καμία ΨΗΦΙΑΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ δεν μπορεί να μας φέρει πίσω, το απίστευτο μνημονικό του, την απίστευτη γνώση του για οτιδήποτε γλωσσικό ή ιστορικό, την απίστευτη δεξιότητα λόγου και επικοινωνίας του, την απίστευτη και αδιάφθορη στάση ζωής του…

Στην υπέροχη επικοινωνία που είχαμε μαζί του, μπορούμε να αναφερόμαστε σε αυτή, πλέον, μόνο Α-ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΑ… Φαίνεται πως είναι αυτό που καμία τεχνολογία, δεν θα μπορέσει ποτέ να νικήσει, τη σκουριά του χρόνου…

Όσο υπάρχεις μέσα στο χρόνο, χαίρεσαι και απολαμβάνεις το θαύμα της ζωής. Όταν βρεθείς έξω από το χρόνο, το θαύμα το χάνεις. Το άχρονο δεν έχει ζωή.

ΓΚ, 26/07/2017

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s